วิเคราะห์หะดีษเรื่องการอ่านกุนูต ในนมาซซุบห์

 

วิเคราะห์หะดีษเรื่องการอ่านกุนูต   ในนมาซซุบห์

โดย อาจารย์ ปราโมทย์ ศรีอุทัย
 

หะดีษเรื่องการอ่านกุนูตในนมาซซุบห์ .. จะมีรายงานมาทั้งในลักษณะ “มัรฺฟูอฺ”  คืออ้างว่า เป็นการกระทำของท่านนบีย์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะซัลลัม  และรายงานมาในลักษณะ “เมากูฟ” ..  คือ อ้างว่าเป็นการกระทำของเศาะหาบะฮ์ (บางท่าน) ...

ที่รายงานมาในลักษณะมัรฺฟูอฺ  จะเป็นการรายงานจากเศาะหาบะฮ์ 3 ท่านด้วยกันคือ ... 

1. จากท่านอนัส บินมาลิก ร.ฎ., 

2. จากท่านอบูฮุร็อยเราะฮ์ ร.ฎ.,

3. จากท่านอิบนุอับบาส ร.ฎ.

หะดีษการอ่านกุนูตในนมาซซุบห์จากการรายงานของเศาะหาบะฮ์ทั้ง 3 ท่านนี้ .. หะดีษของท่านอนัส บินมาลิก ร.ฎ. จากกระแสรายงานของท่านอบูญะอฺฟัรฺ อัรฺ-รอซีย์ ถือเป็นหะดีษที่มีน้ำหนักมากที่สุด  จนกระทั่งนักวิชาการมีทัศนะขัดแย้งกันว่า  หะดีษดังกล่าวนี้เป็นหะดีษเศาะเหี๊ยะฮ์หรือหะดีษเฎาะอีฟ ? ...  

ความขัดแย้งใน “สถานภาพที่แท้จริง” ของหะดีษเรื่องการอ่านกุนูต (เป็นประจำ)ในนมาซซุบห์ จึงเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเป็นอย่างยิ่ง ...

ทั้งนี้ เพราะความขัดแย้งดังกล่าว ไม่เหมือนความขัดแย้งระหว่างเรื่อง “ซุนนะฮ์ - บิดอะฮ์” โดยทั่วๆไป  ไม่ว่าในเรื่องการอ่านอุศ็อลลี,  การทำเมาลิด,  การกิน .?. บ้านผู้ตาย,  การอ่านอัล-กุรฺอ่านอุทิศผลบุญให้แก่ผู้ตาย เป็นต้น ...

ตามปกติ  เรื่องที่ถูกกล่าวว่าเป็น “บิดอะฮ์” โดยทั่วๆไปมักจะมีลักษณะดังต่อไปนี้ ...

1. บางเรื่องไม่มีหลักฐานจากหะดีษใดเลย ไม่ว่าจะเป็นหะดีษเศาะเหี๊ยะฮ์หะดีษหะซัน,  หะดีษเฎาะอีฟ หรือแม้กระทั่งหะดีษเมาฎั๊วะอฺ .. เช่นเรื่องการอ่านอุศ็อลลีย์ก่อนการตักบีรอตุ้ลเอี๊ยะห์รอม เป็นต้น ...   

2. บางเรื่องมีหลักฐาน .. แต่เป็นหลักฐานจากหะดีษเมาฎั๊วะอฺ (หะดีษเก๊) หรือหะดีษเฎาะอีฟมาก ตามทัศนะของนักวิชาการส่วนใหญ่ เช่นเรื่องการอ่านตัลกีนให้แก่ผู้ตาย เป็นต้น ...

3.  บางเรื่องก็ปฏิบัติกันเอง แล้วอ้างหลักฐานกันเองข้างๆคูๆ โดยไม่มีนักวิชาการที่มีระดับท่านใดเคยอ้างหลักฐานดังกล่าวมาก่อน เช่นเรื่องอิหม่ามนำนมาซมัยยิตหันมาถามบรรดามะอ์มูมว่า  ท่านจะว่าอย่างไรเกี่ยวกับมัยยิตคนนี้ แล้วบรรดามะอ์มูมก็จะประสานเสียงตอบพร้อมกันว่า ดี ?? .. เป็นต้น ...

จุดนี้ จึงแตกต่างกับปัญหาการอ่านกุนูตในนมาซซุบห์ที่ผมกำลังวิเคราะห์อยู่นี้ ...

            เพราะเรื่องนี้ เป็นความขัดแย้งระหว่างนักวิชาการหะดีษซึ่งมีระดับทั้ง 2 ฝ่าย ใน ความ “น่าเชื่อถือ” ของตัวบุคคลที่มีชื่อปรากฏในสายรายงานหะดีษบทนี้ท่านหนึ่ง คือท่านอบูญะอฺฟัรฺ อัรฺ-รอซีย์ ว่า  เชื่อถือได้หรือไม่ ? .. ดังจะได้วิเคราะห์ต่อไป ...

            ที่สำคัญ  ไม่มีนักวิชาการหะดีษท่านใด -- ไม่ว่าฝ่ายเชื่อถือและไม่เชื่อถือ -- จะกล่าวหาท่านอบูญะอฺฟัรฺ อัรฺ-รอซีย์ผู้นี้ว่า เป็นจอมโกหก (كَذَّابٌ),  หรือเป็นคนชอบกุหะดีษ (وَضَّاعٌ) แม้แต่ท่านเดียว ...

ความขัดแย้งในความ “เศาะเหี๊ยะฮ์” หรือ “ไม่เศาะเหี๊ยะฮ์” ของหะดีษบทใดที่ผู้รายงานไม่ถึงขั้นถูกกล่าวหาว่าเป็นจอมโกหกหรือชอบกุหะดีษ  หากจะนำไปสู่การกล่าวหาฝ่ายที่มีทัศนะขัดแย้งกับตนด้วยถ้อยคำรุนแรงว่า “ทำบิดอะฮ์” .. ก็เป็นเรื่องไม่ถูกต้อง ...

 ดังนั้น ผู้ใดก็ตามที่กล่าวหาต่อผู้ที่อ่านดุอากุนูตในนมาซซุบห์เป็นประจำทุกเช้าว่า  กระทำบิดอะฮ์ โดยยึดถือมุมมองของตนเพียงฝ่ายเดียว  จึงเป็นเรื่องไม่เหมาะสมและเป็นเรื่องที่เสี่ยงเป็นอย่างมาก ...

เพื่อความกระจ่างและเพื่อความเข้าใจอันถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้  ผมจึงขอวิเคราะห์ข้อเท็จจริงของหะดีษบทนี้ – ตามหลักวิชาการ --  ดังต่อไปนี้ ...

           

           

 

ดาวน์โหลด ไฟล์เต็ม กด   http://www.mediafire.com/view/?e9yd69txyzzjzoz

หมวดหมู่: